/>

به نظر می رسد فوق العاده است که فقط یک ماه پیش بود که این وبلاگ در مورد coronavirus جدید بنام Covid-19 نوشت. در آن زمان هنوز مشخص نبود که آیا این بیماری به یک بیماری همه گیر تبدیل خواهد شد یا خیر. اکنون ، در این موضوع شکی نیست. همانطور که در این پست وبلاگ گزارش شده است ، Covid-19 در چین آغاز شد ، و مقامات در آنجا مجموعه ای از اقدامات سختگیرانه را برای تحت کنترل قرار دادن آن مستقر کردند ، که بسیاری از آنها تأثیر منفی بر حریم خصوصی گذاشتند. سؤالی که مطرح شد این بود که آیا سایر کشورها هنگام مواجهه با کروناویر همان تکنیک ها را قبول می کنند یا خیر. پاسخ ها شروع می شود.

به عنوان مثال ، در کره جنوبی ، دولت "متون راهنمایی ایمنی" را برای شهروندان خود ارسال می کند ، و آنها را در مورد موارد جدید بیماری کرونا هشدار می دهد. بعضي از اين موارد شامل اطلاعات دقيق شخصي است ، همانطور كه ​​گاردين گزارش مي دهد:

"يك زن در دهه 60 خود مثبت آزمايش كرده است" ، در يك متن معمولي آمده است: "قبل از بستري شدن بر روي پيوند براي مكان هاي ديدار شده بر روي آن كليك كنيد." می افزاید با کلیک بر روی پیوند ، کاربر به وب سایت یک دفتر منطقه می رود که مکان هایی را که بیمار قبل از آزمایش مثبت از وی بازدید کرده است ، لیست می کند.

این هشدارها به عنوان اساس برنامه های تلفن های هوشمند استفاده می شوند که نمایش های بصری از بیماران Covid-19 را ارائه می دهند. بوده و کاربران نزدیک به آنها چقدر نزدیک بوده اند. اگرچه این امر به افراد کمک می کند تا در معرض خطر قرار بگیرند ، اما به این معنی است که می توان هویت شخص مورد نظر را نیز کشف کرد.

در اتحادیه اروپا ، مسائل مربوط به مقررات مربوط به حفاظت از داده های عمومی (GDPR) پیچیده است ، که در آن قرار دارد. کنترل دقیق در مورد نحوه جمع آوری و استفاده از داده های شخصی ، حتی در طول همه گیری. برای کمک به شرکتها برای حل این مشکل ، آژانسهای ملی حفاظت از داده ها برخی راهنمایی ها را صادر کرده اند ، به عنوان مثال ایرلند ، دانمارک و فرانسه ، که به کارفرمایان هشدار می دهد مواردی مانند موارد زیر را اجرا نکنند:

قرائت اجباری دمای بدن هر کارمند / پیمانکار. / بازدید کننده ای که روزانه به مدیریت آنها ارسال می شود ؛

یا مجموعه پرونده های پزشکی یا پرسشنامه های کلیه کارمندان / پیمانکار.

رویکرد اصلی برای مقابله با شیوع coronavirus استفاده از فناوری دیجیتال برای تماس با ردیابی است: یافتن هر کسی که با شخصی که تشخیص داده شده تاج کورو ویروس داشته ، در تماس نزدیک قرار گرفت تا در صورت لزوم بتوان آنها را آزمایش و قرنطینه کرد. تیمی از کارشناسان تحقیقات پزشکی و زیست پزشکی در دانشگاه آکسفورد یک سیستم ردیابی تماس با استفاده از برنامه مبتنی بر تلفن هوشمند پیشنهاد داده اند. افراد برنامه را بر روی تلفن خود نصب می کنند و در صورت آلوده شدن ، از آن برای اطلاع رسانی به یک سرویس مرکزی استفاده می کنند ، که در این صورت به سایر کاربران برنامه که در مجاورت شخص تازه آلوده قرار دارند ، هشدار می دهد. این تیم تصدیق می کند که اگر این رویکرد اخلاقی باشد ، حفظ حریم خصوصی مسئله اساسی است.

اپیدمیولوژیست آلمانی در همین راستا فکر می کنند. یک راه اندازی آلمانی در حال حاضر روی یک برنامه مشابه کار می کند. اما نگرانی سنتی آلمان درباره حریم خصوصی بدان معنی است که بسیاری از آنها نسبت به این اقدامات احتیاط دارند. در عوض ، دولت بلژیک هیچ مشکلی ندارد و قصد دارد از داده های ارائه شده از طرف ارائه دهندگان ارتباطات راه دور برای کمک به ردیابی مردم استفاده کند. اسرائیل نیز به تازگی تجزیه و تحلیل داده های تلفن مخفی تا کنون را برای شناسایی افراد نزدیک به افراد آلوده مجاز کرده است.

مانند آلمان ، خطر برای آزادی های شخصی یک مسئله مهم در ایالات متحده است. بنیاد الکترونیکی مرزی می گوید: [

تلاش ویژه آژانس های بهداشت عمومی برای مقابله با شیوع COVID-19 ضروری است. در دنیای دیجیتال نیز مانند دنیای فیزیکی ، سیاست های عمومی باید منعکس کننده تعادل بین کالاهای جمعی و آزادی های مدنی باشد تا از سلامت و ایمنی جامعه ما در برابر شیوع بیماری های واگیر محافظت شود.

Google و Facebook در حال فکر کردن برای تجزیه و تحلیل هستند حرکات جمعی میلیون ها نفر از کاربران آنها برای کمک به الگوسازی از شیوع coronavirus. ایده این است که داده های جمع آوری شده و ناشناس از تلفن های هوشمند در سازمان های دولتی به اشتراک گذاشته شود. به طور طبیعی ، نگرانی هایی در مورد میزان انبوه داده هایی که ارائه می شود وجود دارد ، زیرا این امر به راحتی اجازه می دهد تا در صورت وجود جزئیات بیش از حد ، مقامات را برای ردیابی همه فراهم کنند.

یک پروژه منبع باز به نام CoEpi وجود دارد – اپیدمیولوژی جامعه در عمل – که سعی می کند ردیابی مخاطب دیجیتال را در حالی که تلاش های شدید برای محافظت از حریم خصوصی انجام می دهد ، فعال کند. به عنوان مثال ، برنامه CoEpi هنگام به اشتراک گذاشتن داده های حساس از شما درخواست اجازه می کند و داده های خصوصی فقط در صورت عدم تمایل کاربر به اشتراک گذاشته می شوند. در این شرایط ، سیستم به گونه ای طراحی شده است که فقط حداقل اطلاعات لازم را می تواند فاش کند ، تا هویت واقعی شرکت کنندگان داوطلب "حداکثر" پنهان شود:

یک سرور عمومی در دسترس عمومی وجود دارد که توسط CoEpi اداره می شود. جامعه برای رسیدگی به ثبت نام جدید برنامه ها ، علائم و گزارش آزمایش و غیره. این سرور سعی خواهد کرد هیچ [personally identifiable information] را از افراد حفظ نکند. آدرس های IP مشتری بیش از حد لازم در یک پایگاه داده ذخیره نمی شوند و در پرونده های ثبت نمی شوند. شماره تلفن و آدرس ایمیل به هیچ وجه با کاربر در ارتباط نخواهد بود. "نام کاربری" روی سرور با نام های کاربری و رمزهای عبور وجود نخواهد داشت: اگر شخصی تلفن جدیدی را بدست آورد ، باید دفعه بعد که با او تماس می گیرید مجدداً تمام مخاطبین نزدیک خود را دوباره ثبت کنید.

این یک نشانه امیدوار کننده است. این فناوری دیجیتال را می توان برای ردیابی مخاطب استفاده کرد بدون آنکه افراد بخواهند از حریم شخصی خود صرفنظر کنند. این که دولت ها به دستیابی به این تعادل علاقه مند هستند ، شبهه دارد.

تصویر برجسته جان اینگل.