/>

دو سال و نیم پیش ، این وبلاگ درباره اینترنت درباره "گوش دادن ، استراق سمع ، جاسوسی چیزهایی" که شروع به رایج تر شدن می کردند ، هشدار داد. امروزه بلندگوهای هوشمند در بسیاری از خانه ها یافت می شوند و به نظر می رسد مردم تا حد زیادی از مسائل حریم خصوصی فراموشی نمی کنند. فراتر از این جاسوسان آشکار که بسیاری از آنها به خانه های خود دعوت می کنند ، ظریف تر نیز وجود دارد: اینترنت اشیا (IoT). بدترین پخش جزئیات مربوط به زندگی افراد به طور واضح است. اما حتی بهترین ها ، که جریانهای ارسال شده از خانه را رمزگذاری می کنند ، می توانند جزئیات شگفت انگیز درباره فعالیت کسانی که در آنجا زندگی می کنند ، نشان دهند. اخیراً ، حریم خصوصی اخبار آنلاین به یکی دیگر از مشکلات دستگاههای IoT پرداخت: واقعیت این است که آنها در برابر هک شدن آسیب پذیر هستند. و هرچه افراد بیشتری از آنها برخوردار باشند ، احتمال تبدیل شدن بیش از یک یا چند دستگاه در برابر کاربران بیشتر می شود.

انگار همه این مسائل کافی نبودند ، مشخص می شود که تهدید دیگری وجود دارد. آن را اینترنت گازسوز بنامید. اصطلاح "چراغ قوه" امروزه به طور گسترده در اینترنت مورد استفاده قرار می گیرد ، اما به همه اینها باز می گردد و به بازی گاز سال 1938 و اقتباس های فیلم آن در سال 1940 و 1944 باز می گردد. داستان مربوط به همسری است که سعی می کند همسر خود و دیگران را متقاعد کند که او با دستکاری در عناصر کوچک زندگی روزمره خود دیوانه شده است و اصرار دارد که وقتی او به این تغییرات اشاره می کند ، اشتباه کرده ، چیزهایی را به خاطر می آورد یا فقط توهم می کند. عنوان این نمایش به یک روش اشاره دارد که شوهر متجاوز سعی می کند همسرش را با کم رنگ شدن کم کم چراغ های بنزین در خانه خود ، به سلامتی خود شک کند ، در حالی که وانمود می کند هیچ چیز تغییر نکرده است. هرچه چیزها بیشتر تغییر کنند ، بیشتر باقی می مانند. در سال 2018 ، نیویورک تایمز در مورد نمونه های اولیه از گازسوز دیجیتال گزارش داد:

یک زن تهویه مطبوع خود را روشن کرده بود ، اما اظهار داشت که بدون لمس کردن آن خاموش شده است. دیگری گفت که شماره کد قفل دیجیتالی در درب جلو وی هر روز تغییر می کند و او نمی تواند دلیل این موضوع را بفهمد. هنوز یکی دیگر از خط کمک به سوء استفاده گفت که او صدای حلقه زنگ در را می شنود ، اما هیچ کس در آنجا نبود.

همانطور که در مقاله نیویورک تایمز توضیح داده شد ، این پدیده ها یک دلیل مشترک داشتند: متجاوزان زن در حال کنترل دستگاه های متصل به اینترنت در خانه ها بودند ، با استفاده از برنامه های روزمره در تلفن های هوشمند خود. این ممکن است مواردی باشد که افراد برای سوءاستفاده از شریک زندگی خود ، وسایل داخل خانه خود را کنترل می کنند. اما آنها ممکن است حتی پس از ترک سوء استفاده کننده نیز مرتکب شوند. خیلی اوقات ، شخصی که دستگاه را تنظیم می کند می تواند کنترل آن را حفظ کند زیرا رمز عبوری مدیر را می داند و می تواند به سیستم خانه از طریق اینترنت دسترسی داشته باشد. به عنوان مثال ، جاسوسی از قربانی آسان می شود.

تغییر گذرواژها در چندین دستگاه متصل به اینترنت در اطراف خانه پس از ترک یک متجاوز ، احتمالاً در این شرایط اولویت قربانی نیست. این یک مشکل واقعی است ، زیرا به این معنی است که دیگران اگر به این فکر باشند ، می توانند به راحتی از موقعیت استفاده کنند. نگران نباشید ، قرار دادن مسئولیت بار بر دوش گیرندگان این نوع از چراغ های دیجیتال ، راه حل نیست. آنچه مورد نیاز است رویکرد جدیدی از صنعت IoT است که مشکلات احتمالی محصولات و خدمات ممکن است در دست کسی باشد که قصد سوءاستفاده از قدرت خود را داشته باشد را تشخیص می دهد.

مقاله ای در عصر با نگاه به "سوء استفاده از فناوری" – آنچه آن را "سمت تاریک خانه هوشمند" می نامد – به ابتکار "ایمنی با طراحی" (SbD) در استرالیا اشاره می کند ، که "امنیت و حقوق کاربران را در مرکز طراحی ، توسعه و استقرار محصولات آنلاین قرار می دهد. و خدمات ". اگرچه به نظر می رسد که SbD بیشتر خدمات آنلاین را هدف قرار می دهد ، اما ایده اصلی آن به طور طبیعی تا حاشیه دنیای آنلاین گسترش می یابد ، جایی که دستگاه های اینترنت اشیاء در آن زندگی می کنند:

SbD با ایجاد استانداردهای پیشرفته به دنبال ایجاد جوامع قوی تر ، سالم تر و مثبت تر به صورت آنلاین است. ایمنی کاربر. مسئولیت این امر را بر عهده ارائه دهندگان خدمات آنلاین ، توسعه دهندگان و مهندسان آنها می گذارد. فلسفه SbD با ترجمه در محیط خانه ، SbD را به یک هدف اصلی تجاری تبدیل کرده است.

فلسفه SbD به توسعه دهندگان و مهندسان نیاز دارد که فقط در مورد اینکه مردم چگونه می توانند از دستگاههای خود بهترین بهره را ببرند ، فکر نکنند ، بلکه چگونه بازیگران بد ممکن است آنها را دوباره بدتر کنند تا بدتر شوند. به طور معمول ، این به معنای متوقف کردن هکرها از سوء استفاده از پشتی و نقص برای کنترل یک دستگاه است. اما اینترنت چراغ گاز خطر ظریف تری را نشان می دهد. در آنجا ، اینگونه نیست که وسایل توسط متجاوزان "به دست آمده" ، یا از روشهایی استفاده می شود که هرگز پیش بینی نشده بود. در عوض ، معمولاً افرادی که آنها را تنظیم کرده اند ، از آنها برای آزار و اذیت قربانیان خود استفاده می کنند ، فقط با عملیاتی کردن آنها مطابق با کتابچه راهنمای کاربر. متفاوت است وقتی آنها آنها را کار می کنند ، و چه هدفی را انجام می دهند.

هدف کمتر از مشروع کاربران ظاهراً مشروع چیزی نیست که طراحان به آن فکر کنند. در متن اینترنت اشیاء ، که ساخته شده است تا در فضاهای مشترک داخلی مورد استفاده قرار گیرد ، باید تغییر کند. برای جلوگیری از تبدیل شدن محصولاتشان به سلاح های ظریف اما مؤثر آزار و اذیت ، مهندسان باید در مورد نحوه سوءاستفاده از دستگاه های خود فکر کنند – و سپس به روش هایی برای سرنگونی یا حداقل کاهش این مشکلات بیابند.

این یک چالش جدید و بالاتر از مشکلات آشکار نظارت یا بدافزارها است که اکنون به طور فزاینده ای شناخته شده اند. پیدا کردن راه حل آسان نخواهد بود ، اما این چیزی است که صنعت باید بخواهد اگر بخواهد اطمینان حاصل کند که خانه "هوشمند" به عنوان یک حیله گر ، بدخواه نیز دیده نمی شود. علاوه بر نگرانی در مورد حملات خارج از کشور ، باید به فکر دشمن در درون باشد.

تصویر برجسته از Gaslight (1944) Trailer Official.

درباره Glyn Moody

Glyn Moody یک روزنامه نگار آزاد است درباره حریم خصوصی ، نظارت ، حقوق دیجیتال ، متن باز ، حق چاپ ، حق ثبت اختراعات و موضوعات کلی سیاست مربوط به فناوری دیجیتال می نویسد و صحبت می کند. وی شروع به پوشش استفاده از مشاغل اینترنت در سال 1994 كرد و اولین ویژگی اصلی را در مورد لینوكس نوشت ، كه در اوت 1997 در Wired ظاهر شد. كتاب وی با نام "Rebel Code" اولین و تنها تاریخ كامل در مورد ظهور منبع آزاد است. ، در حالی که کار بعدی او ، "کد دیجیتال زندگی" ، به بررسی بیوانفورماتیک – تقاطع محاسبات با ژنتیک می پردازد.