پاسخ: آشکارسازهای دود

در میلیون ها خانه در سراسر جهان ، آشکارسازهای دود ساده و ارزان وجود دارد. که از ایزوتوپ رادیواکتیو Americium-241 استفاده می کند تا ذرات بسیار خوب دود را در هوا تشخیص دهد و زنگ خطر نجات دهنده زندگی باشد.

این ردیاب دود ارزان و به راحتی در دسترس در دهه 1970 توسط شرکت هانیول به دستور خود اختراع شد. هیچ کس غیر از ناسا. آژانس فضایی می خواست دستگاه های کوچک و طولانی داشته باشد که بتواند دود و گازهای سمی موجود در ایستگاه فضایی Skylab را کشف کند ، مکانی که تشخیص زودهنگام دود ، آتش سوزی یا وخیم تر شدن کیفیت هوا کاملاً مهم است.

تا پایان در دهه 1970 ، این پروژه نوآوری دیگری در زمینه تشخیص دود ، آشکارساز دود فوتوالکتریک (که ذرات دود را با یک سنسور نور تشخیص می دهد) به همراه آورد. بعداً ، شرکت ها دو نوع ردیاب را به وجود می آورند تا یک ردیاب دود کارآمدتر ایجاد کنند ، زیرا این دو روش حساس تر به انواع مختلف دود و آتش سوزی می باشند.

طبق اعلام ملی حفاظت از آتش سوزی ، آشکارسازهای دود ترکیبی هستند از آنجا که سنسورهای فوتوالکتریک در تشخیص آتش سوزی که با شعله های آتش سوزی کند و حسگرهای یونیزاسیون شروع می شوند در شناسایی آتش سوزی جایی که دود زیادی به سرعت مشاهده نمی شود برتری دارند (زیرا سنسور یونیزاسیون سایر فرآورده های شیمیایی فرایند احتراق را تشخیص می دهد).