هنگامی که انسان ها شروع به جمع آوری تعداد زیادی در اوایل شهرها کردند ، بدبختی با آنها همراه شد تا در فروشگاه های مواد غذایی خود طعمه و طعمه نشوند. همراه با آن خرچنگ کک ها (حامل واقعی باکتری ها) آمدند. این آفات همراه با روشهای بهداشتی ضعیف روز باعث شیوع مکرر و ویرانگر باکتریها شده است. مدت ها قبل از مرگ و میر مرگبار در حوالی دهه 1340 و 1350 در اروپا ، شیوع کوچکتر اما هنوز مرگبار رخ داد در حدود قرن 6th شناخته شده به عنوان طاعون جاستینین ناشی از همان باکتری ها که به سکوت و با پیامدهای زیادی در سراسر آسیا سفر می کنند. و قرنها به اروپا.

علیرغم Yersinia pestis عفونت هایی که میزان مرگ و میر بالایی دارند از 80 تا تقریبا 100 درصد در موارد درمان نشده بسته به نوع انقباضی (بوبونیک ، پنومونی یا سپتی سمی) ، بسته به نوع انقباضی (بوبونیک ، پنومونی یا سپتی سمی) ، جاستینای اول ( امپراتور روم در زمان شیوع اولیه) از قلم مویی با طاعون جان سالم به در برد که بعداً نام او را گرفت.