/>

ماه گذشته ، این وبلاگ درمورد دولت های سراسر جهان که همچنان به محاکمه سیستم های تشخیص چهره ادامه می دادند ، نوشت ، و نگرانی های رو به رشد این موضوع را تحریک می کند. یک منطقه به ویژه جایی که سیستم های تشخیص چهره مستقر هستند وجود دارد: اجرای قانون. این تعجب آور نیست ، زیرا سیستم حقوقی فقط در صورت شناسایی جنایتکارانی که باید دستگیر ، محاکمه و مجازات شوند ، فعالیت می کند. اما همچنین تأکید می کند که از نظر بسیاری از افراد به عنوان یک ابزار طبیعی برای کنترل جمعیت ، به رسمیت شناختن صورت دیده می شود. مشهورترین نمونه آن در چین است ، جایی که سیستم های تشخیص چهره بطور گسترده مستقر می شوند ، خصوصاً در منطقه ترکی زبان سین کیانگ. اوضاع به قدری بد شده است که حتی شهروندان چینی نیز نگران می شوند.

اما هیچ جایی برای مردم در غرب وجود ندارد که خود راضی باشند. نیروهای پلیس در آنجا نیز به سرعت وسیله ای برای تشخیص چهره به شمار می روند. نکته بسیار نگران کننده این است که اجرای قانون بعضی اوقات به دنبال پنهان کردن این واقعیت است. به عنوان مثال ، OneZero با ترسیم ایمیل های قبلی که هنوز فاش نشده بود ، وجود یک شبکه گسترده و پنهانی از وزارت های پلیس ایالات متحده را کشف کرد که برای به اشتراک گذاشتن ابزارهای تشخیص چهره با یکدیگر همکاری می کنند. علاوه بر این ، پلیس آگاهانه سعی در مخفی نگه داشتن این مشارکت های بین المللی داشته است. در اتحادیه اروپا ، نیروهای پلیس نسبت به فعالیتهای خود بازتر هستند. AlgorithmWatch به 25 کشور عضو نگاه کرد و دریافت که حداقل ده نیروی پلیس دارند که از تشخیص چهره استفاده می کنند. هشت برنامه برای معرفی آن در سال های آینده ، در حالی که فقط دو کشور ، اسپانیا و بلژیک ، هنوز اجازه آن را نداده اند.

انگلستان در پیشگام استقرار قرار دارد. Privacy News Online در مورد استفاده از تشخیص چهره در زمان واقعی از دو سال و نیم پیش نوشت. یک گزارش از سال 2018 نشان داد که مسابقات تشخیص چهره پلیس متروپولیتن 98٪ اشتباه بود ، اما پلیس انگلستان هنوز مایل به گسترش استفاده از این فناوری است. اخیراً ، در یک بازی فوتبال در ولز از نظارت بر تشخیص چهره در زمان واقعی استفاده شد. همانطور که دستیار رئیس ثابت برای ولز جنوبی توضیح داد:

ما در حال شناسایی تشخیص چهره خودکار هستیم تا با شناسایی افرادی که برای بازجویی در مورد جرائم مربوط به فوتبال تحت تعقیب هستند یا افرادی که به جرم و جنایت مربوط به فوتبال محکوم شده اند ، مانع از جرم شوند ، مستقر شویم. دستورات ممنوعیت فوتبال که مانع از حضور آنها نمی شود.

علیرغم تلاش های پلیس برای اجرای این برنامه به عنوان عملیاتی هدفمند که فقط افراد "محکوم به جرایم مربوط به فوتبال" را درگیر می کند ، این عملیات لزوماً شامل اسکن چهره های جمعیت – از جمله خانواده ها و کودکان یک مبارز حریم خصوصی در حال حاضر نسبت به تصمیم دادگاه بریتانیا که مبنی بر استفاده پلیس از تشخیص چهره از این طریق غیرقانونی نیست ، تجدید نظر می کند.

آلمان سالهاست که با سیستم های تشخیص چهره در حال آزمایش است ، هرچند که آنقدر با شور و شوق به عنوان پلیس انگلستان نیست. وزیر کشور این کشور که وظیفه اجرای قانون را برعهده دارد ، اعلام کرد که مقامات از شناسایی خودکار صورت در 134 ایستگاه راه آهن و 14 فرودگاه استفاده می کنند. این نماینده یکی از بزرگترین تولیدات این فناوری در هر نقطه خارج از چین خواهد بود. فرانسه نیز می خواهد به باشگاه تشخیص چهره بپیوندد ، هرچند که در مقیاس کمتری نیز باشد.

این شور و شوق گسترده پلیس برای تشخیص چهره با زمینه ای از تردیدهای مداوم در مورد سودمندی آن روبرو می شود. به عنوان مثال ، یک آزمایش بزرگ هفت ساله در فن آوری در سن دیگو به تازگی تمام شده است و هیچ گونه مزایای مشخصی در آن ظاهر نمی شود. بسیار جالب توجه است ، سازمان های اجرای قانون شهر نتایج را ردیابی نکردند. سخنگوی پلیس به شرکت Fast گفته است که آنها از هرگونه دستگیری یا تعقیب و پیگردهای مرتبط با استفاده از فناوری تشخیص چهره بی اطلاع هستند. ما می توانیم اطمینان داشته باشیم که اگر موفقیت های بزرگی وجود داشته باشد ، آنها با صدای بلند برآمدند. این واقعیت که شهر حتی نتایجی را ردیابی نکرده است ، بیانگر این نکته است که آنها کم نظیر بودند ، کمترین حرف را می زنند. همین عدم تمایل به پیگیری نتایج در اورگان نشان دهنده یک شکست مشابه است. بهترین موردی که یک افسر پلیس برایش پیدا کرد ، موردی بود که اداره پلیس از تصویری از فیلم های امنیتی برای جستجوی شخصی که متهم به سرقت از یک فروشگاه سخت افزار محلی بود ، استفاده کرد. به سختی تأیید زنگ زنی.

در برابر این دستاوردهای ضعیف ، نگرانی های جدی وجود دارد. یکی اینکه دسترسی به داده های تشخیص چهره ممکن است در بازار سیاه فروخته شود ، همانطور که قبلاً در مسکو اتفاق می افتد. مسئله دیگر ، ظریف تر این است که طبق گفته های مرکز تحقیقات حفظ حریم خصوصی و فناوری در قانون جورج تاون ، نیروهای پلیس برای دستیابی به مسابقات ، تا حدی داده های هویت چهره را تولید می کنند:

این تکنیک ها به ساختن نکات هویت صورت می پردازد: در بهترین حالت تلاش برای ایجاد اطلاعاتی است که در وهله اول وجود ندارد و در بدترین حالت معرفی مدارکی که با شخص دیگری غیر از شخصی که جستجو می شود منطبق است. در طول جستجوی تشخیص چهره بر روی یک عکس ویرایش شده ، الگوریتم بین قسمت های صورت که در شواهد اصلی وجود دارد – عکس کاوشگر – و قطعاتی که یا توسط یک کارآگاه توسط رایانه تولید شده یا اضافه شده است ، تمایز قائل نیست. عکس های افراد مختلف بی ارتباط با جرم. این بدان معنی است که عکس اصلی می تواند 60 درصد چهره یک مظنون را نمایان سازد ، اما با این وجود این الگوریتم می تواند یک مسابقه احتمالی را به دست آورد که دارای امتیاز اطمینان 95 درصدی بود ، احتمال زیاد یک مسابقه را به کارآگاه که در حال جستجو است نشان می دهد.

عدم وجود شواهدی مبنی بر اینکه تشخیص چهره ارزش خطرات دارد ، ادامه این روند همچنان ادامه دارد. نیروهای پلیس به طور طبیعی ایده استفاده از ابزارهای جدیدی را دارند که ممکن است به آنها کمک کند تا مجرمان بیشتری را بدست آورند ، در حالی که شرکت های فناوری می خواهند وارد این بازار بالقوه سودآور شوند. مقاومت در برابر هر دو نیروهای قدرتمند دشوار خواهد بود ، اما مبارزات تبلیغاتی برای ممنوعیت تشخیص چهره با این حال به دست آوردن بخار است. یک نشانه امیدوارکننده این است که قبلاً در کمیسیون اروپا بحث در مورد ممنوعیت پنج ساله استفاده از این فناوری در اماکن عمومی وجود دارد.

تصویر برجسته توسط دیو کانر.

درباره گلین مودی

Glyn Moody روزنامه نگار آزاد که درباره حریم شخصی ، نظارت ، حقوق دیجیتال ، متن باز ، حق چاپ ، حق ثبت اختراعات و موضوعات کلی سیاست مربوط به فناوری دیجیتال می نویسد و صحبت می کند. وی شروع به پوشش استفاده از مشاغل اینترنت در سال 1994 كرد و اولین ویژگی اصلی را در مورد لینوكس نوشت ، كه در اوت 1997 در Wired ظاهر شد. كتاب وی با نام "Rebel Code" اولین و تنها تاریخ كامل در مورد ظهور منبع آزاد است. ، در حالی که کار بعدی او ، "کد دیجیتال زندگی" ، به بررسی بیوانفورماتیک – تقاطع محاسبات با ژنتیک می پردازد.