/>

انتقال داده های شخصی در مرکز فعالیت های آنلاین نهفته است. از آنجا که بسیاری از شرکتهای پیشرو آنلاین مستقر شده اند و دفتر مرکزی آنها در ایالات متحده است ، این بدان معناست که مقادیر عظیمی از داده های شخصی هر روز از اقیانوس اطلس عبور می کنند. اگر اطلاعات مربوط به شهروندان اتحادیه اروپا باشد ، این جریان داده ها توسط انواع قوانین حفظ حریم خصوصی اداره می شود ، مهمترین آنها GDPR. طبق قانون اتحادیه اروپا ، برای انتقال حقوقی داده ها در خارج از منطقه ، آنها باید به مکانهایی باشند که از حریم خصوصی "مناسب" ارائه می دهند. "کفایت" توسط کمیسیون اروپا تصمیم گرفته شده است ، که برای تسهیل انتقال داده های بین المللی ، تمایل دارد تا دیدگاه نسبتاً ملزمی نسبت به امور داشته باشد.

فعالان حریم خصوصی به طور طبیعی یک رویکرد دقیق تر اتخاذ می کنند و برای به چالش کشیدن به دادگاهها مراجعه می کنند. تصمیمات کفایت کمیسیون. این اتفاق بیشتر در چارچوب Safe Harbour رخ داد ، که بین ایالات متحده و اتحادیه اروپا به توافق رسیده بود تا آنچه را که کمیسیون اروپا از حمایت کافی در نظر گرفته بود ، فراهم کند. در سال 2015 ، دادگاه عالی اتحادیه اروپا ، دیوان عدالت اتحادیه اروپا (CJEU) حكم داد كه حكم "کفایت" "نامعتبر" است. برای جلوگیری از غیرقانونی بودن انتقال داده های بین اقیانوس اطلس ، در نتیجه ، ایالات متحده و اتحادیه اروپا با عجله نقشه جایگزینی ، Privacy Shield را تهیه کردند ، که برای رفع نگرانی های CJEU طراحی شده است.

از آنجایی که دومی هنوز در مورد اعتبار تصمیم نگرفته است. از حریم خصوصی سپر ، بسیاری از شرکت ها تصمیم گرفته اند مسیری جایگزین را در پیش بگیرند که در صورت اعتصاب CJEU به حفظ حریم خصوصی ، نیز مسیری جایگزین نباشد. این شامل استفاده از "بندهای قراردادی استاندارد" (SCC) ، که به طور واقعی یک قول رسمی از طرف شرکتها مبنی بر محافظت از داده های شخصی اتحادیه اروپا در ایالات متحده (یا جاهای دیگر) طبق استانداردهای اتحادیه اروپا است. قابل توجه است که فیس بوک مسیر SCC را انتخاب کرده است و به جای اینکه شانس در اعتبار حریم خصوصی سپر را بگیرد. یک اقدام قانونی طولانی مدت در حال بررسی این مسئله است که آیا SCC به عنوان روشی برای انتقال داده های شخصی از اتحادیه اروپا به ایالات متحده قابل قبول است یا خیر. این کار توسط Max Schrems ، یک فعال حریم خصوصی اتریشی و همچنین مسئول ضرب و شتم ایمن هاربر انجام شد. سازمان او ، noyb.eu ("هیچ كدام از مشاغل شما") توضیح مفیدی درباره پیشینه پیچیده جدیدترین چالش حقوقی ارائه نداده است.

بخش اصلی این است كه از CJEU خواسته شده است تا درباره اینكه SCC ها مطابقت دارند تصمیم بگیرد. با قانون حفظ حریم خصوصی اتحادیه اروپا. این یک مسئله بسیار مهم است در صورت عدم اعتبار بودن SCC ها ، گزینه مهمی برای شرکت هایی که مایل به انتقال قانونی داده های شخصی از اتحادیه اروپا هستند ، از بین می برد. بنابراین بسیاری از این تصمیم دادگاه حلق آویز است. طبق معمول پرونده هایی که به دادگاه عالی ارائه می شود ، قبل از آنکه خود CJEU حکم کند ، یک مشاور ویژه به نام دادستان کل ، نظر خود را ارائه می دهد. این الزام آور نیست ، اما غالباً نشانه ای از نحوه پیش رفتن امور را ارائه می دهد. به نظر دادستان کل ، SCC ها معتبر هستند.

با این حال ، یک زن و شوهر از نیش عقیده وجود دارد. در ابتدا ، دادستان کل می گوید كه در صورت یافتن اینكه شركتهای درگیر شده طرف خود را از معامله نكرده اند ، می توان SCC را در هر زمان لغو كرد. این بدان معناست که SCC ها موقت هستند و تضمین کننده قانونی بودن قانونی نیستند. علاوه بر این ، مشاور دادگاه می گوید كه در صورت بروز مشكلات با SCC ، مقامات حفاظت از داده ها در اتحادیه اروپا باید جریان داده های شخصی را مسدود كنند. همانطور که شرمس در بیانیه مطبوعاتی خود در مورد نظر مشاور اظهار داشت ، این بسیار مهم است زیرا:

مطابق AG [Advocate General] DPC [data protection commissioner in Ireland] باید انتقال داده های اتحادیه اروپا و ایالات متحده از فیس بوک را متوقف کند ، یکبار این نظر را که آمریکا گرفت قانون حقوق اساسی اتحادیه اروپا را نقض می کند. DPC قبلاً در سال 2016 این دیدگاه را اتخاذ كرده است. این بدان معنی است كه طبق نظر AG ، DPC می بایست جریان داده ها بین فیس بوك ایرلند و فیس بوك آمریكا را قبلاً در سال 2016 به حالت تعلیق درآورد

یعنی اگر CJEU با وكیل موافقت كند. به طور کلی ، کمیساریای محافظت از اطلاعات ایرلند مجبور است جریان اطلاعات شخصی از اتحادیه اروپا به فیس بوک در ایالات متحده را متوقف کند. یک نظر مهم دیگر در این نظر وجود دارد. این مربوط به چارچوب Privacy Shield است. حتی اگر این مورد اصلی مورد توجه دادگاه قرار نگیرد ، و CJEU ممکن است در مورد آن حکمرانی نکند ، مشاور نظر خود را در مورد آنچه که فکر می کند باید بگوید اگر گفته باشد ارائه داد:

حل اختلاف در دادرسی اصلی این کار را انجام می دهد. دادگاه را ملزم به صدور رای درباره تصمیم "سپر حریم خصوصی" نكرد ، زیرا این اختلاف فقط به اعتبار تصمیم 2010/87 [regarding SCCs] مربوط می شود. با این وجود ، دادستان کل ، در عوض ، دلایلی را که باعث می شود وی در مورد صحت تصمیم "سپر حریم خصوصی" با توجه به حق احترام به زندگی خصوصی و حق یک راه حل مؤثر ، زیر سؤال ببرد ، بیان می کند.

پرتاب حریم خصوصی شیلد بسیار بزرگ خواهد بود و SCC ها را به عنوان اصلی ترین روش انتقال داده از طریق اقیانوس اطلس از اتحادیه اروپا به ایالات متحده آمریکا ترک کنید. با این حال ، دیگران مبتدی تر هستند. پیتر سوایر رئیس حقوق و اخلاق الیزابت و تامی در کالج تجارت جورجیا Tech Scheller است ، و تحلیلی جالب از نظر دادستان کل کشور نوشته است که می بیند زمینه های خوش بینی در مورد جریان داده های اقیانوس اطلس تا حد زیادی دست نخورده است. وی نتیجه می گیرد:

نظر AG برای دلالان ادامه داده های جهانی ، خبرهای دل انگیز را ارائه می دهد. این عقیده مبنایی را برای این باور ایجاد می کند که بندهای قراردادهای استاندارد همچنان مبنای قانونی برای انتقال خواهند بود و از بروز مشکلات عظیم عملی که در غیر این صورت نتیجه خواهد گرفت ، اجتناب می شود. این عقیده توصیه می کند که از سپر حریم خصوصی در محل کار خود استفاده کنید و از نظر فقهی جالب جدیدی برای نظارت بر اطلاعات جاسوسی خارجی ارائه شود ، حداقل در مواردی که اقدامات حفاظتی کافی در آن موجود باشد.

CJEU باید نظر نهایی خود را در مورد این موارد و احتمالاً سایر موارد مرتبط با آن ارائه دهد. در چند ماه آینده به هر شکلی که تصمیم گیری شود ، احتمالاً در سال 2020 و بعد از آن یک امر مهم برای حفظ حریم خصوصی خواهد بود.

تصویر برجسته توسط katarina_dzurekova.

درباره Glyn Moody

Glyn Moody یک روزنامه نگار آزاد است که در مورد حریم شخصی می نویسد و صحبت می کند. ، نظارت ، حقوق دیجیتال ، متن باز ، حق چاپ ، حق ثبت اختراعات و موضوعات کلی سیاست مربوط به فناوری دیجیتال. وی شروع به پوشش استفاده از مشاغل اینترنت در سال 1994 كرد و اولین ویژگی اصلی را در مورد لینوكس نوشت ، كه در اوت 1997 در Wired ظاهر شد. كتاب وی با نام "Rebel Code" اولین و تنها تاریخ كامل در مورد ظهور منبع آزاد است. ، در حالی که کار بعدی او ، "کد دیجیتال زندگی" ، به بررسی بیوانفورماتیک – تقاطع محاسبات با ژنتیک می پردازد.