پاسخ: پزشکان

اگرچه پیجر ممکن است برای بسیاری از بازرگانان و فروشندگان مواد مخدر در دهه 1980 برای بسیاری از مردم ، ذهنیت دارد. در جامعه پزشکی شهر نیویورک.

در اوایل دهه 50 ، پزشکان منطقه NYC با کمک شرکت Reevesound از لانگ آیلند سیتی ، نیویورک ، برای ساختن یک سیستم اطلاع رسانی از راه دور به منظور تماس با پزشکان به بیمارستان تماس گرفتند. در صورت اضطراری این سیستم موفقیت آمیز بود اما استفاده از پیجرهای مدرن بسیار پیچیده تر بود. در حالی که پیجرهای مدرن می توانند پیام های عددی آلفا را دریافت کنند ، به طوری که حداقل شما باید شماره تلفنی را برای تماس با خود داشته باشید ، پیکرهای اولیه در مسیر زایمان پیچیده تری قرار دارند.

اگر پزشک نیاز داشت با استفاده از دهه 50 به بیمارستان مراجعه کند. به عنوان نمونه ، بیمارستان یک ایستگاه محلی (که توسط Telanswerphone ، Inc اداره می شود) تماس می گیرد و نام پزشک مورد نیاز برای تماس را به آنها می دهد. سپس ایستگاه یک قطعه فیلم فیلم (انواع استاندارد 16 میلی متر) را در یک چوب پلاستیکی که کد شناسایی خاص پزشک روی آن حک شده بود ، می گرفت. آن قطعه فیلم سپس با یک اسکنر بدوی به دستگاهی تغذیه می شود که کد شناسایی را می خواند و سپس آن را به برج منتقل می کند ، که سپس آن را تا 25 مایل در اطراف ایستگاه پایه تقویت می کند. پزشک مورد نظر حداقل یک ساعت در ساعت گیرنده رادیو خود را روشن می کند تا گوش دهد که شماره وی پخش می شود. این نشان می دهد که وی به مقداری ظرفیت مورد نیاز بوده و به نوبه خود با وی به بیمارستان یا ایستگاه فرستنده تماس می گیرد تا یک اخطار خاص را دریافت کند.

این سرویس 12 دلار در ماه هزینه داشت (معادل تقریباً 127 دلار در پول امروز ) و بسیار مورد علاقه پزشکان بود ، خیلی زود به متخصصان دیگر با مشاغل حساس به زمان گسترش یافت. در اواسط دهه 1950 ، موتورولا در حال تولید انبوه صفحه رادیو برای منطقه نیویورک سیتی بود.